Bij de supermarkt van mijn buurt hangt een oproep om kaarten te schrijven voor de oudere mensen in het verpleeghuis om de hoek. Al weken zijn de deuren potdicht, af en toe wordt iemand in een rolstoel voor het raam geplaatst om te zwaaien naar een zoon of dochter. Bij de bakker hangt een lief briefje “heb je hulp nodig, meld je aan”.

Niet eerder heb ik zoveel attentheid in mijn stadse buurt gezien.

De coronacrisis haalt het beste uit buren naar boven. #BlijfThuis betekent dat mensen zich vooral richten op alles in en om hun huis, solidariteit in kleine kring.

Maar daar kan het ook behoorlijk misgaan. Als het huwelijk niet gezond is, of als je net op het punt stond om op jezelf te gaan wonen en nu noodgedwongen je vleugels moet intrekken.

 

En het gevaar dreigt dat onze anderhalvemetersamenleving beperkt blijft tot anderhalvemetersolidariteit. Kunnen we ons ook breder inzetten dan voor onze naasten en onze buren, dus de kring van solidariteit vergroten?

De laatste jaren was er steeds meer aandacht om kwetsbare groepen op te nemen in organisaties en bedrijven. Denk aan mensen met een licht verstandelijke beperking. Nu wordt al snel gezegd: ‘val werkgevers daarmee niet lastig”. Voor hen geen briefje met het aanbod van werk bij de bakker en de supermarkt. Voor mensen die juist eens graag van huis gingen is #BlijfThuis het allerzuurst.

uva

Prof. dr. Monique Kremer

Bijzonder hoogleraar

Actief Burgerschap aan de Universiteit van Amsterdam